ಫೆಬ್ರುವರಿ 14. ಕ್ಯಾಲೆಂಡರ್ ಪುಟದಲ್ಲಿ ಇದು ಕೇವಲ ಒಂದು ದಿನಾಂಕವಾಗಿರಬಹುದು, ಆದರೆ ಮನಸ್ಸಿನ ಪುಟಗಳಲ್ಲಿ ಇದು ಸಾವಿರಾರು ಭಾವನೆಗಳ ಹಬ್ಬ. ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ 'ಪ್ರೇಮಿಗಳ ದಿನ' ಎಂದೊಡನೆ ನಮಗೆ ನೆನಪಾಗುವುದು ಕೆಂಪು ಗುಲಾಬಿ ಹಿಡಿದ ಜೋಡಿಗಳು. ಆದರೆ ಪ್ರೀತಿಯೆಂಬ ಈ ದಿವ್ಯ ಚೇತನವನ್ನು ಕೇವಲ ಇಬ್ಬರು ವ್ಯಕ್ತಿಗಳ ಆಕರ್ಷಣೆಗೆ ಸೀಮಿತಗೊಳಿಸುವುದು ಸರಿಯೇ?
ಪ್ರೀತಿ ಎನ್ನುವುದು ಸಾಗರದಷ್ಟೇ ವಿಶಾಲ. ಈ ಸುದಿನ ನಾವು ಪ್ರೀತಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿರುವ, ನಮ್ಮನ್ನು ಇಂದಿಗೂ ಜೀವಂತವಾಗಿರಿಸಿರುವ ಆ ಅತೀಂದ್ರಿಯ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಒಮ್ಮೆ ಮೆಲುಕು ಹಾಕೋಣ:
೧. ಶಾಲೆಯ ಆ ಗೋಡೆಗಳು ಮತ್ತು ಮಾಸದ ನೆನಪುಗಳು
ನಮ್ಮ ಮೊದಲ ಪ್ರೇಮ ಅರಳಿದ್ದೇ ಶಾಲೆಯ ಅಂಗಳದಲ್ಲಿ. ಆ ಹಳೆಯ ಬೆಂಚುಗಳು, ಕಿಟಕಿಗಳ ಮೇಲೆ ಕೆತ್ತಿದ ಹೆಸರುಗಳು, ಮೈದಾನದ ಧೂಳು—ಇವೆಲ್ಲವೂ ನಮ್ಮನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸಿದ ಮೌನ ಸಾಕ್ಷಿಗಳು. ಮೊದಲ ಬಾರಿ ಅಕ್ಷರ ಕಲಿಸಿದ ಗುರುಗಳ ಮೇಲಿನ ಭಕ್ತಿ, ಅಮ್ಮ ಕಟ್ಟಿಕೊಟ್ಟ ಬುತ್ತಿಯನ್ನು ಹಂಚಿ ತಿಂದ ಆ ಮಧ್ಯಾಹ್ನಗಳು—ಇವುಗಳನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುವುದು ಎಂದರೆ ನಮ್ಮ ಬಾಲ್ಯದ ನಿಷ್ಕಲ್ಮಶ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಮತ್ತೆ ಭೇಟಿ ಮಾಡುವುದು ಎಂದರ್ಥ. ಆ ಶಾಲೆಯ ದಾರಿಯನ್ನು ಇಂದಿಗೂ ಪ್ರೀತಿಸೋಣ, ಏಕೆಂದರೆ ಅಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ ರೂಪಗೊಂಡಿದೆ.
೨. ಪುಸ್ತಕಗಳೆಂಬ ನಿಷ್ಠಾವಂತ ಪ್ರೇಮಿಗಳು
ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುವುದು ಎಂದರೆ ಸಾವಿರಾರು ಜೀವನಗಳನ್ನು ಒಂದೇ ಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ಅನುಭವಿಸುವುದು. ಒಂಟಿತನ ಕಾಡಿದಾಗ ಕೈಹಿಡಿಯುವ ಪುಸ್ತಕಕ್ಕಿಂತ ದೊಡ್ಡ ಸಂಗಾತಿ ಮತ್ತೊಂದಿಲ್ಲ. ಕವಿತೆಯ ಸಾಲುಗಳಲ್ಲಿ ನಮಗೇ ಅರಿವಿಲ್ಲದೆ ಹರಿಯುವ ಕಣ್ಣೀರು, ಕಾದಂಬರಿಯ ಪಾತ್ರಗಳೊಂದಿಗೆ ನಾವೇ ಬೆರೆಯುವ ಕ್ಷಣಗಳು—ಇದು ಅತ್ಯಂತ ಉದಾತ್ತವಾದ ಪ್ರೇಮ. ಒಂದು ಹಳೆಯ ಪುಸ್ತಕದ ಪುಟಗಳನ್ನು ಮಗುಚಿದಾಗ ಬರುವ ಆ ವಾಸನೆಯಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ಸಿಗುವ ನೆಮ್ಮದಿ ಕೋಟಿ ರೂಪಾಯಿ ಕೊಟ್ಟರೂ ಸಿಗದು.
೩. ಗೆಳೆತನ: ರಕ್ತಸಂಬಂಧ ಮೀರಿಸಿದ ಒಲವು
"ಪ್ರತಿ ಪ್ರೀತಿಯ ಹಿಂದೆ ಒಂದು ಗೆಳೆತನವಿರುತ್ತದೆ, ಆದರೆ ಪ್ರತಿ ಗೆಳೆತನವೇ ಒಂದು ಸುಂದರ ಪ್ರೀತಿ." ಯಾವುದೇ ಮುಖವಾಡವಿಲ್ಲದೆ ನಾವು ನಾವಾಗಿರಲು ಸಾಧ್ಯವಿರುವುದು ಕೇವಲ ಗೆಳೆಯರ ಮುಂದೆ ಮಾತ್ರ. ನಮ್ಮ ತಮಾಷೆಗಳನ್ನು ಸಹಿಸುವ, ಸೋತಾಗ ಬೆನ್ನುತಟ್ಟುವ, ಮೌನವಾಗಿದ್ದರೂ ಮನಸ್ಸಿನ ಮಾತು ತಿಳಿಯುವ ಆ ಜೀವಗಳನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುವುದು ಈ ಬದುಕಿನ ಸಾರ್ಥಕತೆ. ಸ್ನೇಹಿತನ ಅಪ್ಪುಗೆಯಲ್ಲಿರುವ ಭರವಸೆ, ತಮಾಷೆಯ ಕಿಚಾಯಿಸುವಿಕೆಯಲ್ಲಿರುವ ಸಲುಗೆ—ಇವುಗಳೇ ನಮ್ಮ ಜೀವನದ ಅಸಲಿ ಸಂಪತ್ತು.
೪. ನಮ್ಮೊಳಗಿನ ಆ 'ನಾನು'ವಿನೊಂದಿಗೆ ಪ್ರೇಮ
ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಜಗತ್ತನ್ನು ಮೆಚ್ಚಿಸಲು ಓಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಆದರೆ ಎಂದಾದರೂ ಕನ್ನಡಿಯ ಮುಂದೆ ನಿಂತು ನಮ್ಮ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ದಿಟ್ಟಿಸಿ ನೋಡಿದ್ದೇವೆಯೇ? ನಮ್ಮ ನೋವುಗಳು, ನಮ್ಮ ಮೌನಗಳು ಮತ್ತು ನಮಗೇ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದ ನಮ್ಮ ಸುಂದರ ಗುಣಗಳನ್ನು ನಾವು ಮೊದಲು ಪ್ರೀತಿಸಬೇಕು. ನಮ್ಮನ್ನು ನಾವು ಪ್ರೀತಿಸದ ಹೊರತು, ನಾವು ಮತ್ತೊಬ್ಬರಿಗೆ ಶುದ್ಧವಾದ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ನೀಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ
.
೫. ಹೆತ್ತವರ ನಿಷ್ಕಲ್ಮಶ ಮಡಿಲು
ನಮ್ಮ ಮೊದಲ ಉಸಿರಿನಿಂದ ಹಿಡಿದು ಇಂದಿನವರೆಗೂ ನಮಗಾಗಿ ಮಿಡಿಯುವ ಹೃದಯಗಳೆಂದರೆ ಹೆತ್ತವರದ್ದು. ಅಮ್ಮ ಮಾಡುವ ಬಿಸಿ ಅಡುಗೆಯ ವಾಸನೆ, ಅಪ್ಪನ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿರುವ ಭರವಸೆ—ಇವುಗಳನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುವುದಕ್ಕಿಂತ ದೊಡ್ಡ ಸಂಭ್ರಮವಿಲ್ಲ. ಅವರ ಮುಪ್ಪಿನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ನಾವು ತೋರುವ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಅಪ್ಪುಗೆಯೇ ಈ ಜಗತ್ತಿನ ಅತ್ಯಂತ ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಪ್ರೇಮ ಕಾವ್ಯ.
೬. ಪ್ರಕೃತಿ ಮತ್ತು ಮೂಕ ಜೀವಿಗಳ ಒಡನಾಟ
ಬೆಳಗಿನ ಜಾವ ಎಲೆಗಳ ಮೇಲೆ ನಿಂತ ಇಬ್ಬನಿ ಹನಿ, ಮನೆಯ ನಾಯಿ ಬಾಲ ಅಲ್ಲಾಡಿಸುತ್ತಾ ಬಂದು ನಿಮ್ಮ ಕಾಲು ನೆಕ್ಕುವ ಕ್ಷಣ—ಇವುಗಳನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುವುದು ಎಂದರೆ ದೈವತ್ವಕ್ಕೆ ಹತ್ತಿರವಾಗುವುದು. ಯಾವುದೇ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಿಲ್ಲದೆ ತನು-ಮನವನ್ನೇ ಅರ್ಪಿಸುವ ಆ ಪ್ರಕೃತಿಯನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸೋಣ.
ಪ್ರೀತಿ ಎಂದರೆ ಕೇವಲ ಒಲವಿನ ಉಡುಗೊರೆಯಲ್ಲ, ಅದು ಬದುಕಿನ ದೃಷ್ಟಿಕೋನ. ನಾಳೆ ಕೇವಲ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಗಾಗಿ ಕಾಯಬೇಡಿ. ಬದಲಿಗೆ, ನಿಮ್ಮ ಹಳೆಯ ಶಾಲೆಯನ್ನು ನೆನೆಯಿರಿ, ಕೈಲೊಂದು ಪುಸ್ತಕ ಹಿಡಿಯಿರಿ, ಒಬ್ಬ ಹಳೆಯ ಗೆಳೆಯನಿಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿ ಮಾತನಾಡಿ ಮತ್ತು ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ನಿಮ್ಮನ್ನು ನೀವು ಪ್ರೀತಿಸಿ.
ಪ್ರೀತಿ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಇದೆ, ಅದನ್ನು ಗುರುತಿಸುವ ಕಣ್ಣು ಮತ್ತು ಅನುಭವಿಸುವ ಹೃದಯ ನಮಗಿರಲಿ.
ಡಾ. ಪ್ರಸನ್ನ ದೇವರಮಠ ಅನಿಲಕುಮಾರ್, ಮಾಗಳ, ಶಿಕ್ಷಕರು
